Arne Mosselman

Ageeth Telleman en haar D66

Het was ook mij bijna overkomen. Na de begrafenis van LuxVoor strompelden we naar de Mazzeltov, waar we met z’n achten aan de bar hingen. Laveloos. Ageeth stond er ook, en draaide zich om. Ze kwam dicht bij me staan. Heel dicht. En ze lachtte. Opeens was ze alles. Was ze niet meer de Amsterdamse politica die de titel ‘dom gansje’ pas echt verdient. Was ze niet meer de vrouw die het voor elkaar kreeg zowel Ad Verbrugge als Hans van Mierlo te omarmen. Maar was ze die prachtige moeder, waar ook mijn ogen diep in weggleden. Ik was besmet. Jaren had ik al die politici en schrijvers zien wegkwijnen voor haar ogen, had ik me geërgerd aan de smoesjes, aan de ‘maar het is zo’n leuke vrouw’ houding. En nu werd ik er zelf een. Ik vergat alles. En liet me in haar armen glijden.

Ik ontmoette Ageeth bij Hans van Mierlo aan tafel. Ze zat recht tegenover hem, keek hem verliefd aan, en nam een slok als HAFMO dronk. Hier drong de ware betekenis van de Schoonbeekse jaknikker, waar mijn vader het vroeger zo vaak over had, geheel tot mij door. De beamingsfrequentie nam zelfs niet af op het moment dat HAFMO Ayaan’s bedreigingen niet erg serieus nam. “Als je op een snelweg gaat liggen, is de kans dat je overreden wordt natuurlijk erg groot”.

Een paar maanden later was het weer raak, ditmaal bij Ad Verbrugge. Nu zult u denken, Ad Verbrugge, de antithese van het individualisme? De man die als oorzaak van de huidige tijd van onbehagen de ‘verabsolutering van de individuele vrijheid’ noemt? Juist ja. Ik ben het bijna helemaal met hem eens, fluisterde ze in mijn oor. Ik noemde nog even het liberale D66, en dat het zo ver afstond van Jeroen Dijsselbloem. Och nee, daar voelde ze zich helemaal bij thuis. “Ik ben meer van die kant van D66″

Tja. Die kant van D66. Ze gaan veel zetels halen hier, en houden een heuse lijsttrekkersverkiezing. Tegenover Ageeth staat Ivar Manuels (huidig fractievoorzitter). Steun ik hem dan, vraagt u zich wellicht af? Haha. Ivar Manuels deelde mij aan dezelfde tafel ooit mee, dat de integratieproblemen eigenlijk genetische problemen waren. Daar konden die mensen toch ook niet echt iets aan doen. En hij kon het weten. Want hij was bioloog. “Ze kunnen toch ook sneller sprinten?”

Ageeth Telleman zal het wel worden. Met steun van Boris, en vele andere prominenten die haar liever op de Dam, dan op het Plein zien werken. En wellicht zal ze het niet eens heel slecht doen. Het geheim? Grote woorden. Veel ja knikken. Lief lachen. En ’s nachts, in een donker hoekje van een kroegje in de Pijp, nooit loslaten.

updateGefeliciteerd Ageeth! En nu echt aan de goede ideeën, die ook los van elkaar enigszins samenhangen. Als je landelijk het initiatief neemt om D66 een kant op te duwen, doe ik een rondje Mazzeltov next time.

Opeens wist ik het: ik ben een nationalist

Vanavond mag ik Paul Scheffer interviewen. En terwijl ik de vragen aan het voorbereiden was, bedacht ik me dat ik aan dezelfde Scheffer een onvoldoende te danken heb. Ik heb mijn diploma op het Christelijk Gymnasium te Utrecht gehaald, en vertel daar altijd graag bij dat ik geslaagd ben zonder zessen. Want natuurlijk laat ik die twee vijven achterwege. Een voor Latijn, omdat ik daar toen jammergenoeg het nut nog niet van inzag, en voor literatuur. Literatuur? Ja, litetaruur.

Het was februari 2005 en we moesten een essay schrijven van vijf kantjes. Weken had ik me voorbereid, dit zou mijn eerste grote werk worden. Het zou gaan over integratie, en ik zou artikelen gebruiken van ene Scheffer. De naam Scheffer viel nogal eens, meestal op momenten dat mijn vader zijn PvdA lidmaatschap wilde verantwoorden. In de kleine wereld van een 16-jarige was deze meneer Scheffer de laatste die de PvdA nog van de ondergang kon redden, en met dertig uitgeprinte blaadjes NRC artikelen schoof ik mijn stoel aan en boog ik het hoofd.

Terwijl ik mijn magnum opus, mijn meesterwerk schreef over Imam’s, de kracht van verbondenheid en de noodzaak van gedeelde symbolen stond ik geen seconde stil bij de vraag of mijn cijfer mogelijkerwijs ook maar ergens beïnvloed zou kunnen worden door politieke keuzes die ik zou maken. En al was dat zo, dan toch zeker in mijn voordeel. We hadden zeker ook rechtse ballen op school, dus een waar sociaal-democratisch verhaal zou bij mijn leraar met krijtstreep (bruine rib met witte vegen) vast wonderen doen.

Na weken zaaien zou ik oogsten. Ik vloog de Oudegracht over, de trappen op en liep rustig lokaal 51 binnen. Kom maar op. Krijtstreep John zat achter de tafel, ik schoof mijn stoel aan. En daar plofte mijn essay al voor mij neer. Een vijf. Ik snapte het niet. Schudde mijn hoofd. En toen kwam de zin. De zin waar John weken op gestudeerd had. “Voor iemand die zulke nationalistische teksten opschrijft is je spelling bedroevend slecht”. En “je had er ook nog wel wat rood-wit-blauwe vlaggetjes bij kunnen tekenen.” Ik kon weer gaan. Was een slecht mens.

Over een paar uurtjes ben ik de baas. Mag ik de vragen stellen. En zal ik eens kijken of Paul Scheffer nog steeds zo’n slecht mens is als ze zeggen.

Quote van de Dag

Doe ik normaal niet aan. Maar vandaag kwam ik wel iets heel erg moois tegen. Quote van de dag dus.

De enige tegenvaller voor Leefbaar in het Hoek van Holland-drama is dat tot dusver niet is gebleken, dat er moslimhooligans bij betrokken waren. Geen kut-Marokkanen, geen kut-Turken, niets. Dat is even slikken voor Sørensen & Co. Heb je een pracht van een rel, inclusief een dode en gewonden, en dan kun je er niet maximaal politieke munt uit slaan, omdat de moslims op hun luie kont in hun prachtwijken zijn blijven zitten. Continue reading…

Niets van dat alles.

Morgenochtend sta ik weer in Istanbul, en kijk ik over de Bosporus die ‘oost en west’ scheidt. Veertien dagen geleden stond ik daar ook. Maar zonder ooit in mijn leven beschonken de snelwegen van Beirut te hebben verkend, op daken in Damascus te hebben geslapen of in het conservatieve Aleppo over ‘niet-geloven’ te hebben gesproken. Continue reading…

Steun de slechte Moslims!

Provocateur als ik ben, besloot ik vanochtend om 11 uur hier op een terrasje voor de blauwe moskee in Istanbul een halve liter bier en heel veel eten te bestellen. Ha. Terwijl de standjes worden opgebouwd en de camera’s de lucht in gaan om alle ramadanfestiviteiten bij te wonen begon ik mijn vrijheidsmaand. Een maand vol solidariteit met de niet-ramadanners. Nodig? Ja. Alhoewel het in hartje Istanbul wel meeviel. Ik bleek namelijk niet de enige. Mijn goede vriend Metin (ober in hetzelfde restaurant) moest nog even ontbijten voor we ons dagelijkse gesprek konden voeren. Geen ramadan, Metin? Nee, ik ben een slechte Moslim.

En daar gaat het mis. Precies daar. Vele vrienden die ik deze maand in het Midden Oosten tegenkwam en genieten van de drank drugs sex rock & roll voelen zich diep van binnen slecht over hun gedrag. Van rooftop clubparties in Beirut tot huiskamerfeestjes in Damascus klonk het ‘I am a bad Muslim’. Waarom? Omdat het eigenlijk niet mag. Van de Imam. Van het patriarchaat. Van de sociale structuur. Terwijl ze er zelf wel vrede mee hadden, en zichzelf als goed gelovige beschouwden. Ja, ik geloof in Allah en ja, ik probeer een goed mens te zijn.

Dat de oude structuren brekende individuen willen tegenhouden is niet zo vreemd. Maar stiekem houden juist veel ‘progressieve’ westerlingen de conservatievelingen in het zadel. Echt? Ja. Door de - ongetwijfeld enorm goedbedoelde - wil om DE moslim een plaats in de samenleving te geven, gaan ook zij op de stoel van de Imam zitten. Het zijn Linksmensen die Iftar’s bijwonen, oproepen om uit respect vooral niet op straat te eten in Slotervaart en hier in het Midden Oosten een hoofddoek omknopen. Alles uit solidariteit.

Maar. Een echte vrijheidsstrijder moet voor alle mensen opkomen die het moeilijk hebben. En op dit moment kom ik teveel mensen tegen die willen breken met de traditie van hun ouders, maar tegengewerkt worden door de sociale structuur waarin ze zijn opgegroeid. En voor al die mensen zouden wij moeten staan. Mo heeft net zoveel recht om tijdens de ramadan te drinken als ik. En dient daarbij niet lastig gevallen te worden door lange baarden die hem vertellen dat hij geen goed mens is. Dat maakt ie namelijk zelf wel uit.

Uit solidariteit met alle Moslims die al die de orthodoxe leefregels aan hun laars lappen, en zelf willen bepalen hoe zij hun religie in willen vullen, start ik bij deze de maand van de vrijheid. Drink tot we er bij neervallen, gebruik dat bed nu eens overdag, en eet gerust op straat. Er zijn vele mensen die het zullen waarderen.

Lake Langano

Ooit wilde ik natuurfotograaf worden. Geen brandweerman of voetballer (die droom eindigde eerder), maar natuurfotograaf. Ik verslond boeken over sluitertijden en diafragma’s. Ik was tien. Jaren schoot ik vele foto’s, met als hoogtepunt in Ethiopie waar ik wel tien gb volschoot. En toen? Toen stopte ik. Tot vandaag. Bovenstaande foto is mijn allereerste in tijden.

Vandaag begin ik dus weer. Via Marktplaats vond ik een tweedehands spiegelreflexcamera. Een oudere man in Amstelveen nam afstand van zijn camera, en legde mij met trillende handen de werking van de gehele camera uit. Ik waande me weer even dat kleine jongetje.AF, MF, TV, AV, A-DEP. En een infraroodafstandsbediening. Een infraroodafstandsbediening.

Istanbul is nog drie dagen weg. Zondagnacht kom ik daar om twee uur aan, en zal vijf weken rondreizen. Mijn lens achterna.

Ooit bracht ik in Ethiopie veel vrije nachten door aan het Langano meer. Een van de eerste grote ‘African Lakes’ in de Rift Valley. Ik sliep in een tentje op de oever en viel in slaap met het zachte kabbelen van het water. En om vier uur ’sochtends trapte ik de waterfiets het donkere meer op. Om dan de Afrikaanse zon op te zien komen, omgeven door het zwarte water en een intense stilte. Alleen op de wereld. En ik was intens gelukkig.

PVV lost startschot voor sloop verzorgingsstaat

Trouw maakt ons vandaag wakker met een leuke boodschap. De Partij voor de vrijheid wil de kosten/baten van migranten(kinderen) inzien. Tot op de bodem. Klinkt leuk. Waarom niet? Simpel. De verzorgingsstaat is gebaseerd op solidariteit. De een betaalt wat meer dan de ander, en in ruil daarvoor krijgt iedereen dat wat ‘ie redelijkerwijs nodig heeft. Continue reading…

Sorry…

Hij was de enige mede-autochtoon in de supermarkt. Te midden van een bont gezelschap Indiers, Antillianen, Polen (of soortgelijke oostblokkers), Turken en Marokkanen stond ik een mannetje of 3, 4 achter hem in de rij. Hij schuifelde naar voren, een jaartje of 80 levenservaring meezeulend.
Continue reading…

Pijnlijke uitslag

Drie zetels hebben we gehaald. Rene kan zijn verhaal niet in Brussel gaan vertellen, en blijkbaar vertrouwen weinig kiezers ons. Jammer. De komende weken zal vast bekend worden wat we allemaal fout hebben gedaan. Duidelijk is dat andere partijen een veel betere campagne hebben gevoerd. Complimenten. Maar. Continue reading…

Lieve vinder (of dief)

FOR ENGLISH SCROLL DOWN

Heb jij vanmiddag mijn portemonnee meegenomen uit tram 9 bij Amsterdam CS? Goed dat je even gegoogled hebt.

Je bent nu 20 euro rijker. Dat gun ik je wel, mocht je daar op uit zijn geweest. Voor de rest heb je allemaal spullen die jij niet kan gebruiken en die ik heel graag terug zou hebben. Een OV-jaarkaart. Verzekeringspasjes. En ohja, een hele mooie portemonnee. Die niet alleen van leer enzo is, maar ook nog eens een kado van hele dierbare vrienden. Emotionele waarde, je weet wel. Tot slot nog een berg bonnetjes die ik altijd vergeet te declareren. Maar wellicht moet jij voor je werk ook heel veel reizen. En kan je dat ook vergoed krijgen. Misschien zelfs dit tramritje wel. Continue reading…